พระกริ่งใหญ่ประเทศจีน ราชวงศ์ถัง พ.ศ.1161 - พ.ศ.1450

พระกริ่งใหญ่ประเทศจีน ราชวงศ์ถัง พ.ศ.1161 - พ.ศ.1450
พระกริ่งใหญ่ประเทศจีน สมัยราชวงศ์ถัง ได้รับการยอมรับว่าเป็น "ยอดพระกริ่งนอก" อันดับหนึ่ง ที่มีความเก่าแก่และได้รับความนิยมสูงที่สุดในกลุ่มพระกริ่งที่สร้างขึ้นนอกประเทศไทย โดยพุทธศาสนิกชนชาวจีนนิกายมหายานจัดสร้างขึ้นเพื่อเป็นรูปสมมุติของ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต (พระพุทธเจ้าแพทย์) เพื่อประทานความสุข ความรุ่งโรจน์ และขจัดปัดเป่าโรคภัยไข้เจ็บแก่ผู้บูชา

ข้อมูลประวัติและช่วงเวลาจัดสร้าง
1. ประวัติการสร้าง: มีถิ่นกำเนิดดั้งเดิมอยู่ที่ มณฑลซานซี (ซัวไซ) ประเทศจีน
2. ช่วงอายุทางประวัติศาสตร์: สันนิษฐานว่าสร้างขึ้นในยุค ราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161 – 1450) ซึ่งครอบคลุมช่วงปี พ.ศ. 1349 - พ.ศ. 1369 (พุทธศตวรรษที่ 14) ตามที่ระบุในคำถาม ทำให้นับมาถึงปัจจุบันพระกริ่งใหญ่แท้ในยุคนี้จะมีอายุเก่าแก่ยาวนานกว่า 1,100–1,200 ปีขึ้นไป
3. การเข้ามาในไทย: พพ่อค้าชาวจีนได้นำติดตัวมาในเรือสำเภาเพื่อคุ้มครองภัยระหว่างรอนแรมในทะเล และนำเข้ามาเผยแพร่ในดินแดนสุวรรณภูมิตั้งแต่ สมัยสุโขทัย

พุทธลักษณะและเอกลักษณ์เฉพาะตัว
1. รูปทรงและพุทธศิลป์: องค์พระมีความอวบอิ่ม ล่ำสัน และสมบูรณ์ พระพักตร์และพระเนตรแสดงออกถึงศิลปะสกุลช่างจีนโบราณที่ดูอิ่มเอิบและเยือกเย็น
2. ปางและฐานประทับ: ประทับนั่งใน ปางมารวิชัย (หรือปางสะดุ้งมาร) อยู่บน ฐานบัว 2 ชั้น (บัวคว่ำบัวหงาย) ชั้นละ 7 กลีบ พระหัตถ์ซ้ายอุ้มหม้อน้ำมนต์หรือวชิระ
3. เนื้อโลหะและผิว (วรรณะ): สร้างด้วยเนื้อโลหะผสมสัมฤทธิ์โบราณที่มักเรียกกันว่า เนื้อทองม้าฬ่อ (หรือเนื้อทองดอกบวบ) เนื้อในเดิมจะมีสีเหลืองซีด แต่เมื่อผ่านกาลเวลานับพันปี ผิวภายนอกจะกลับตัวเป็นสีน้ำตาลแก่หรือสีมันเทศ มีความแห้งและเกิด "สนิมมันปู" ตามธรรมชาติของโลหะเก่า
4. กรรมวิธีการหล่อ: เป็นการหล่อแบบ เบ้าประกบ ภายในองค์พระจะโปร่งกลวงเพื่อบรรจุเม็ดโลหะทรงกลม (เม็ดกริ่ง) ไว้ด้านในฐาน จากนั้นปิดก้นด้วยแผ่นทองแดง เมื่อเขย่าจึงมีเสียงดัง "กรุ๊งกริ๊ง" อันเป็นที่มาของชื่อพระกริ่ง

ความงดงามและความศักดิ์สิทธิ์ของพระกริ่งใหญ่จากจีนยุคราชวงศ์ถังนี้ ได้กลายมาเป็น ต้นแบบสำคัญในการจัดสร้างพระกริ่งของไทย ในเวลาต่อมา ไม่ว่าจะเป็น พระกริ่งปวเรศ ของสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ หรือ พระกริ่งวัดสุทัศนเทพวราราม ของสมเด็จพระสังฆราช (แพ)

พระกริ่งใหญ่ประเทศจีน สมัยราชวงศ์ถัง (พ.ศ. 1161 - พ.ศ. 1450)
องค์พระมีพุทธลักษณะที่ถูกต้องตามตำราและสะท้อนร่องรอยแห่งอารยธรรมที่มีอายุกว่า 1,200 ปีได้อย่างเด่นชัด โดยแบ่งอัตลักษณ์ออกเป็น 4 ส่วนสำคัญดังนี้

1. คติการสร้างและพุทธศิลป์ (Front View)
1.1 องค์พระจำลอง: สร้างขึ้นตามคติมหายานโบราณ เป็นรูปสมมุติของ พระไภษัชยคุรุไวฑูรยประภาตถาคต (พระพุทธเจ้าแพทย์) พระหัตถ์ซ้ายถือหม้อน้ำมนต์รักษาโรค พระหัตถ์ขวาทอดวางปางมารวิชัย
1.2 ความสมบูรณ์: ศิลปะยุคถังเน้นความอวบอิ่ม ล่ำสัน พระพักตร์แสดงความเมตตาและอิ่มเอิบเยือกเย็น ประทับบนฐานบัวรอบคว่ำบัวหงายสองชั้น กลีบบัวหนาและกลมมนรับกันอย่างลงตัว

2. กรรมวิธีการผลิตโบราณ (Side & Back View)
2.1 พิมพ์ประกบ: ใช้วิธีเททองหล่อแบบ "เบ้าประกบหน้า-หลัง" ทำให้พบร่องรอยแยกของขอบข้าง (รอยตะเข็บ) ที่ช่างโบราณขัดแต่งออกด้วยตะไบ รวมถึงแผ่นหลังองค์พระที่จะเรียบเนียน ไร้รายละเอียดจีวรซับซ้อนตามสไตล์งานหล่อโบราณ
2.2 งานแฮนด์เมด: เม็ดพระศก (มวยผม) ปั้นหุ่นเทียนทีละเม็ดด้วยมือ ทำให้ขนาดตื้นลึกของเม็ดพระศกมีความไม่เท่ากันอย่างเป็นธรรมชาติ

3. กระแสเนื้อโลหะและคราบความเก่า (Material & Surface)
3.1 เนื้อทองม้าฬ่อ: หรือเนื้อสัมฤทธิ์โบราณแก่ทองเหลือง วรรณะในเดิมจะเป็นสีเหลือง ซีดนุ่มตา แต่ผิวภายนอกเมื่อผ่านกาลเวลานับพันปีจะกลับดำหรือออก สีน้ำตาลแก่ผิวสัมปะรด/สีมันเทศ
3.2 คราบธรรมชาติ: พื้นผิวมีความแห้งสนิท มีรอยพรุนเข็ม (ตามด) ปรากฏคราบสนิมหยก (สนิมเขียว) และดินเบ้าโบราณสีน้ำตาลแดงจับตัวฝังแน่นตามซอกลึกอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่สามารถล้างออกได้ง่ายๆ

4. อัตลักษณ์ใต้ฐาน (Bottom View)
4.1 ก้นเรียบเสมอกัน: ใต้ฐานเป็นลักษณะเนื้อโลหะเต็ม ผิวเสมอกันขัดแต่งเรียบ เกิดจากการเจาะบรรจุเม็ดกริ่งไว้ภายในองค์พระ แล้วนำแผ่นทองแดงหรือเนื้อโลหะชนิดเดียวกันเชื่อมปิดขอบอย่างประณีต จนเนื้อกลืนตัวเข้ากันตามกาลเวลา มีรอยริ้วตะไบขัดแต่งกระจายตัวอย่างนุ่มนวล

พระกริ่งใหญ่องค์นี้ถือเป็น "ยอดพระกริ่งนอก" ที่แสดงมิติความแห้งเก่าของโลหะสัมฤทธิ์พันปีได้อย่างงดงาม และเป็นแม่แบบสำคัญที่ส่งอิทธิพลต่อวงการพระกริ่งในประเทศไทยในเวลาต่อมาครับ