พระกริ่งพัชรีตีอ๋องประเทศจีน สมัยราชวงศ์ถัง พ.ศ.1161 - พ.ศ.1450

พระกริ่งพัชรีตีอ๋องสาธารณรัฐประชาชนจีน ราชวงศ์ถัง พ.ศ.1161 - พ.ศ.1450
ประวัติและถิ่นกำเนิด
ยุคสมัยการสร้าง: สร้างขึ้นในแผ่นดินจีน สมัยราชวงศ์ถัง (ซึ่งราชวงศ์นี้ปกครองในช่วงปี พ.ศ. 1161 - พ.ศ. 1450) แต่ข้อมูลทางประวัติศาสตร์พระเครื่องมักระบุเจาะจงว่าสร้างขึ้นในราวปี พ.ศ. 1349 – 1369
ผู้สร้าง: เชื่อกันว่าสร้างโดยกษัตริย์หรือจักรพรรดิแห่งราชวงศ์ถัง เพื่อทรงพกพาติดพระองค์ในการป้องกันภยันตราย โดยจำลองพุทธลักษณะมาจากพระพุทธรูปที่ถ้ำประติมากรรมวัดหลงเหมิน (หลงเมนยี่) ใกล้นครลั่วหยาง (ลกเอี๋ยง)
การเข้ามาในไทย: เป็นพระกริ่งนอกยุคแรก ๆ ที่พ่อค้าชาวจีนนำเข้ามาเผยแพร่ในไทยตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยาตอนปลาย
พุทธลักษณะและเนื้อหามวลสาร
ศิลปะ: เป็นพุทธศิลป์ชั้นสูงของจีน องค์พระห่มจีวรแบบนักบวชจีน (มหายาน) พระหัตถ์มักถือ "เจดีย์เก้าชั้น" (สะท้อนถึงการสร้างเจดีย์บรรจุพระบรมสารีริกธาตุในสมัยพระเจ้าถังเสวียนจง หรือถังเหี่ยงจง)
เนื้อโลหะ: ส่วนใหญ่เป็นเนื้อสัมฤทธิ์ทอง หรือ "เนื้อทองม้าฬ่อ" ที่แก่ทองคำมาก ทำให้เนื้อโลหะมีความย่น ยุบตัว หรือเกิด "โลหะกินตัว" ตามธรรมชาติเมื่อผ่านกาลเวลานับพันปี
เอกลักษณ์แม่พิมพ์: เป็นพระหล่อประกบข้าง จึงมักปรากฏรอยตะเข็บให้เห็นชัดเจน และพระกริ่งพิมพ์นี้มักจะไม่มีการบรรจุเม็ดกริ่งไว้ภายใน (หรือบางองค์อาจพบการเจาะอุดผง/ฝังพระบรมสารีริกธาตุที่ด้านหลัง)
พุทธคุณที่เล่าขาน
เด่นทางด้าน มหาอำนาจ เจริญด้วยลาภยศสักการะ
ขจัดปัดเป่าและคุ้มครองภัยจากภูตผีปีศาจ สิ่งอัปมงคล
นิยมนำมาอาราธนาทำน้ำมนต์เพื่อดื่มหรืออาบ เพื่อรักษาโรคภัยไข้เจ็บและบรรเทาทุกข์โศก