พระกริ่งปวเรศ วัดบวร ยุคต้น

พระกริ่งปวเรศ วัดบวร ยุคต้น
พระกริ่งปวเรศ ยุคต้น นับว่าเป็นสุดยอดวัตถุมงคลและจักรพรรดิแห่งพระกริ่งไทย ที่จัดสร้างขึ้นโดย สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาปวเรศวริยาลงกรณ์ แห่ง วัดบวรนิเวศวิหาร ในช่วงกึ่งพุทธกาลหรือประมาณรัชสมัยของรัชกาลที่ 4 ถึงต้นรัชกาลที่ 5 (ช่วง พ.ศ. 2382–2434) โดยถือเป็นต้นแบบของพระกริ่งสายวัดบวรฯ ที่หาชมได้ยากยิ่งและมีมูลค่าสูงมากในปัจจุบัน

ประวัติการจัดสร้างยุคต้น
วัตถุประสงค์: เพื่อทดแทนพระกริ่งทองคำองค์เดิมที่สูญหาย และใช้ในพระราชพิธีสำคัญ
ผู้ร่วมปลุกเสก: มีการบันทึกว่า สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พฺรหฺมรํสี) มาร่วมอธิษฐานจิตด้วยในบางวาระ
พิมพ์ทรงยอดนิยม: พิมพ์ที่พบในสายนี้มักถูกเรียกว่า "พิมพ์สมบูรณ์พูนสุข"
อัตลักษณ์และจุดสังเกตเชิงกายภาพ
เนื้อโลหะ: เป็นเนื้อสัมฤทธิ์โบราณ ผิวกลับดำอมสนิม มีความแห้งและเก่าตามธรรมชาติ
รูปทรง: พระเกศแบ่งเป็น 3 ชั้น
ด้านหลังแบนกว่าด้านหน้า
เม็ดพระศก: ใช้การตอกด้วยตัวตุ๊ดตู่หลังการหล่อ
ฐานพระ: มีรูปพระจันทร์เสี้ยวอยู่ตรงฐานชั้นกลางด้านหน้า
การอุดกริ่ง: มีรอยอุดที่ใต้ฐานหรือก้นพระด้วยโลหะทองแดงหรือทองเหลืองกลมกลืนไปกับเนื้อองค์พระ